nirvana | 27 Kasım 2009
15:00 Cuma Ermenistan sinir kapısı   
Türkiye’nin Ermenistan'la sınır kapısını açması konusu yıllardır tartışılıyor. 10 yıl önce Türkiye tarafından, “görülen lüzum üzerine” kapatılan kapıların şimdi tekrar açılması konusu gündemde.
Fırsat buldukça Avrupa ülkelerine ve ABD’ye Türkiye’yi şikayet etmeyi alışkanlık haline getiren Ermenistan, bu kez de ekonomik sorunlarının temelini, Türkiye’nin sınır kapılarını kapalı tutması ile açıklıyor ve Türkiye’ye baskı yapılmasını talep ediyor. Bir başka deyişle, hükümetin başarısız uygulamaları nedeniyle sorunlar yaşayan Ermenistan yönetimi, halkına yaşattığı fakirliğin nedenlerini, klasik Türk düşmanlığı politikası altında gizlemeye çalışıyor.
Ermenistan şöyle diyor aslında; “Biz Türkiye’yi sözde soykırımla suçlamaya devam edeceğiz, zaten Türkiye’nin doğusu da bizim, Azerbaycan topraklarından da çıkmaya niyetimiz yok, hatta Gürcistan’dan da toprak istiyoruz, ama olsun Türkiye yine de sınırını bizim hayrımız için açsın!”
Peki ama, Ermenistan Yönetimi, Türkiye karşıtı politikasından taviz vermezken, sınırını açarak Ermenistan’ın ekonomisine canlılık ve destek sağlama Türkiye’nin görevi midir? Ayrıca Ermenistan’ın sınırların açılması ile ilgili herhangi bir şart ileri sürmesi de komiktir. Çünkü sınırlarını Türkiye kapatmıştır. Bu durumda, Ermenistan’ın ancak ricacı konumunda olabileceğini unutmaması gerekiyor.
Diyelim ki Türkiye sınırını açtı. Eminiz ki bu kez de Ermeniler, sınır kapılarının açılmasını, yıllardır sürdürdükleri antipropagandanın zaferi olarak kabul edecek ve “Türkiye’nin baskılara direnemeyerek sınırlarını açtığını, önce sözde soykırımı kabulleneceğini, arkasından da toprak ve tazminat taleplerinin karşılanacağını” iddia edeceklerdir. Yani Ermenistan’ın hayali emelleri, arkasına aldığı ülkelerin desteği ile canlılığını korumaya devam edecektir.
Türkiye’nin sınırını açması gerektiğini savunan Avrupa ülkeleri ve ABD’nin gerekçesi ise, Ermenistan-Türkiye arasındaki sorunların halledilmesi yönünde olumlu bir adım atılmış olacağına sözde inanmış olmalarıdır. Bir başka deyişle; onlara göre kapının açılması ile Ermenistan-Türkiye arasındaki ekonomik ilişkiler canlanacak ve bilahare iki ülke arasındaki siyasi gerilim azalacaktır.
Burada son derece hatalı bir yaklaşım vardır. O da şudur;
Ermenistan ve Türkiye arasında ilişkilerin sağlam bir temele oturamamasının, sınır kapılarının kapalı olması ile bir ilgisi yoktur. Çünkü bu bir neden değil, sonuçtur. Yani, sınırların kapalı olması, Ermenistan’ın sözde soykırım propagandasından vazgeçmemesi ve Türkiye’nin toprak bütünlüğünü tanımamasının sonucudur. Doğaldır ki; bu sonucun ortadan kalkması, sözünü ettiğimiz nedenlerin ortadan kalkması ile mümkündür.
Komşularıyla her daim sorunları olan Ermenistan’ın avukatlığına soyunmuş ülkelerin, öncelikle şu sorulara yanıt vermesi gerekiyor;
-Türkiye’nin sınırını açarak ilk adımı atması savunulurken, sözde Ermeni soykırımı iddialarına verdikleri desteği çekecekler midir?
-Sınırlar açılınca, Ermenistan’a, Türkiye’nin ve komşularının toprak bütünlüğünü tanımayı öğretebilecekler midir?
-Yoksa Türkiye’nin zayıflığına hükmedilip, tavize zorlamanın sonunda gerçekleştiği sonucuna mı varılacaktır? Ve bilahare “Bakın hep birlikte Türkiye’yi nasıl da yola getirdik!” anlayışı mı ortaya konacaktır?
Netice itibariyle önce Türkiye’yi ikna etmeleri, bilahare ricada bulunmaları gerekmez mi?
DİPLOMATİK GÖZLEM |
] 
